Venetie

Venetië: zwerven tussen Rialto-brug en San Marco-plein

Een stad waar slechts superlatieven op van toepassing zijn, een unicum in de wereld met haar grachten, gondels en bruggen, dat is Venetië. Ook al kent iedereen de stad van tal van films, van James Bond tot Indiana Jones, toch kun je onmogelijk een goed beeld vormen van de unieke sfeer die Venetië uitstraalt, om het even in welk seizoen. We namen er zo snel mogelijk zelf een kijkje, voordat de stad definitief in de lagune weggezonken is...

Piazza San Marco

Het is al talloze malen overstroomd en zakt steeds verder weg, maar nog altijd is het San Marco-plein, waaraan het Dogenpaleis (Palazzo Ducale) en de Basilica di San Marco liggen. Van oudsher is dit plein hèt verzamelpunt voor iedereen die een bezoek aan Venetië brengt, evenals van duizenden nogal agressieve duiven, die er niet voor terugdeinzen fladderend op je hoofd of schouder plaats te nemen. Wees niet verbaasd als ze een souvenir achterlaten (niet Mieke...).


Als je geen tijd of zin hebt de monumenten aan het plein te bezoeken, beklim dan in elk geval de campanile (à € 6) om een goed beeld te krijgen van de ingewikkelde geografie van de Venetiaanse archipel. De toren, waarvan de huidige vorm uit de 16e eeuw dateert, is in 1902 grotendeels ingestort, maar daarna (hopelijk steviger) herbouwd. Boven op de 98 meter hoge toren heb je een schitterend uitzicht over de stad, de omliggende eilanden en het San Marco-plein beneden met de immer vrijwel lege terrassen.

Waarom er zo weinig mensen zitten bij Café Florian en aanpalende etablissementen, leert een blik op de menukaart van Florian: cappuccino € 7,50, plus € 4,50 toeslag als het orkest speelt. Vergeet in elk geval niet een blik naar binnen te werpen bij dit sinds 1720 bestaande café, want de 18e-eeuwse salons zijn schitterend.

Venetië bezoeken zonder een tochtje in een gondel te maken kan natuurlijk best, want lopend kun je overal komen, maar misschien is het toch beter om Venetië te bekijken zoals het bekeken moet worden: langzaam voortglijdend door stille grachten tussen hoge huizen, begeleid door het geplons van de riem in het water. Spijtig dat de gondeliers een soort maffia vormen waarvan een aantal leden er niet voor terugdeinst ons te bedonderen, gelukkig heb ik me niet laten doen. Er kunnen zes personen in een gondel en een tochtje van 50 minuten kost overdag volgens het officieële tarief € 73 euro en 's avonds 91 euro. .

Spijtig dat we deze tip te laat wisten :

Je kunt een goedkoop gondeltochtje maken met de traghetto, een openbare gondel die op enkele plaatsen de oversteek over het Canal Grande maakt. Zo'n tochtje kost slechts 40 cent!

Waarom er zo weinig mensen zitten bij Café Florian en aanpalende etablissementen, leert een blik op de menukaart van Florian: cappuccino € 7,50, plus € 4,50 toeslag als het orkest speelt. Vergeet in elk geval niet een blik naar binnen te werpen bij dit sinds 1720 bestaande café, want de 18e-eeuwse salons zijn schitterend.

Tussen station en Piazza San Marco

Tussen het treinstation Santa Lucia en het San Marcoplein loopt een bewegwijzerde voetgangersroute die via de Rialto-brug het Canal Grande oversteekt. Hier schuifelen we tussen duizenden toeristen voetje voor voetje voort door de stegen vol souvenirwinkels, banale eettenten en andere verschijnselen die bij het moderne massatoerisme horen, zoals balletje-balletje spelende oplichters. Ik was de drukte meer dan zat, en schoot dan een zijsteegje in. Opeens waren de meeste toeristen verdwenen en heerst de stilte. Raak je de weg kwijt, geen nood (dank Pedro). Let op de wegwijzers op de huizen die je altijd weer in de goede richting leiden (per Rialto, per San Marco).

Canal Grande

Misschien wel de mooiste waterweg ter wereld is het Canal Grande, omlijst door circa 100 palazzi van de rijke families die ooit de stad haar welvaart bezorgden. Ook al heb je maar een dag in Venetië zoals wij, maak in elk geval de tocht met de gemotoriseerde vaporetto van het San Marcoplein naar het Station. Er zijn langzame vaporetti, die bij elke halte stoppen, en snelle, die de tocht in circa drie kwartier maken (lijn 1 en 82). De kunst is een plaatsje voorin de boot te bemachtigen, zodat je een vrij uitzicht op het S-vormige kanaal en de schitterende herenhuizen hebt.

Dat Venetië een stad in verval is, is geen geheim; het is bizar genoeg zelfs een van de attracties van de stad. Afbladderend pleister, wegzakkende huizen, een vage lucht van zilte verrotting horen bij de stad. Voor ons is de winter dan ook het favoriete jaargetijde voor een bezoek aan de stad, als nevel of motregen de stad nog extra sfeervol maken.

loes&bas in azi�

loes&bas in azi�
Tijd dat we wat op de site zien staan van jullie.

De Platte Tube Mountainbike

Morgen is het weer zover.
Als de weergoden meezitten, zijn we weer een groot aantal liefhebbers van klim- en ander zwoegwerk, verwachtende.

Na vele uurtjes pijltjes plaatsen, omlopen verkennen, enz...hopen we op een duizendtal inschrijvingen.